قطعه عاشقانه
مرا صدا ميكردي 
مرا به باغ ميعاد مي بري
و من
شكوفه ي باران بهار را بر سينه ات مي نشاندم
مرا به دريا ها مي خواندي
به سفرهاي دور
و من
در عطر بلند گيسوانت
بخواب مي رفتم
تو را
به وعده هاي دور مي خواندم
تو را
به ايمان عاشقانه ي سبزه ها
و تاريخ عشق را
در اسمان چشم هايت مي نوشتم
عشق يعني پرنده اي كه در پائيز مي ميرد.
عشق يعني برگي كه از شاخه پائيز مي افتد
چرا رهايم كردي
چرا به من اموختي كه عشق زيبا ترين حقيقت است؟
ديگر هيچ چيز
نه غزل هاي حافظ
نه عاشقانه هاي بامداد
نه شاخه شقايقي بر گيسوي ليلي
نه قصه اي كه مجنون را دوباره عاشق كند
ديگر هيچ چيز
چرا كه من محراب عاشقانه تو نيستم
تو نهايي ترين غزل غزل ها بودي
وقتي كه من
در اشتياق پنهان عشق
در اشك و لبخند مهرباني تو
*ديوانه وار*
غزل چشمهايت را مي نگريستم
تو نمي داني
وقتي صدايم مي كردي
پائيز مي امد
با گريه هاي من ..........***
زيباترين شعر:
صادقانه گريستن است.
تنها نرين يار:
زيبا ترين شقايق.
تنها ترين عشق:
گو يا ترين غزل غزل هاست.
اي عاشقانه ها
كه به سبز و صميميت و صحرا ها گفتم
كودكانه ترين ايام
عاشقانه ترين زيستن بود.
اي ابي!
اي اسمان!
به پاس روز موعود
در سخت ترين فصل ها
به پاس سر سبز ترين سبزينه هاي سر كش
به پاس عاشقانه ترين صدا ها
مرا صدا كن
كه زيباترين يار
عاشقانه ترين شعر است
مرا صدا كن
مرا كه تمام فصل ها را
عاشق بودم ....***
دو عاشق
با دو گلدان
در كنار پنجره رو به خزان
سخن مي گويند
يكي
شاخه اي بر ميدارد
و ديگري
شاخهاي كه بر سينه دارد
در گلدان مينهد
ان كه شاخه را در گلدان مينهد
يادگاري از سال هاي گوشده
بر جاي مي نهد
ان كه شاخه را بر ميدارد
به خاطره اي ميبويد
كه از روئياي گريه هايش گذشته است
دو عاشق
بر دو سنگ نبشته يادگاري مي نويسد
يكي بر گيسواني كه سايه مي گسترد
ديگري براي كاكلي كه اتش مي افشاند
دو عاشق
يكي شدند
در دو رويا